varoluş

Var olmak nedir?

Bu soru yeni değil. Bugün sorulmuyor, dün de sorulmadı. İnsan var olduğu sürece bu soruyu sordu. Sormaya da devam edecek.

Yaşamak, nefes almakla mı başlar? Yoksa düşündüğün anda mı? Kendini fark ettiğin an mı? Yoksa hiçbir şeyden emin olamadığın o boşlukta mı? Varoluş, çoğu zaman net cevaplar vermez. Aksine, sorular çoğaldıkça insanın içi daha da karışır.

Hayatın bir anlamı olduğu söylenir. Bu anlam bazen bulunacak bir şey gibi anlatılır, bazen de bize verildiği varsayılır. Oysa zaman geçtikçe insan şunu fark eder: Anlam sabit değildir. Değişir. Kaybolur. Bazen hiç gelmez. Ve bu durum, düşündüğümüzden çok daha yaygındır.

İnsan çoğu zaman yaşadığını hisseder ama yaşadığından emin değildir. Yaptıklarıyla, hissettikleriyle, düşündükleriyle arasında bir kopukluk oluşur. “Buradayım” der ama gerçekten burada olup olmadığını bilemez. Varoluş, bu belirsizlikle birlikte taşınan bir yüktür.

Cevap aramak yorucudur. Ama cevapsız yaşamak daha da yorucudur.

İnsan bazen sadece devam eder.

Ne için yaşadığını bilmeden, neden burada olduğunu çözemeden.

Bu hâl bir eksiklik değil; varoluşun kendisidir.